یک دایناسور غولپیکر باستانی که وزنی معادل حدود ۹ فیل داشت، در تایلند کشف شده است. این گونه جدید که Nagatitan chaiyaphumensis نام گرفته، بیش از ۱۰۰ میلیون سال پیش و در دوره Early Cretaceous زندگی میکرد.
این جانور از گروه سوروپودها بود؛ دایناسورهای گیاهخواری که با گردن و دم بلند شناخته میشوند. پژوهشگران تخمین میزنند که این دایناسور حدود ۲۸ تن وزن و نزدیک به ۲۷ متر طول داشته است. این ابعاد آن را به بزرگترین دایناسور کشفشده در جنوب شرق آسیا تبدیل میکند.
نام این گونه نیز ریشهای جالب دارد. واژه «ناگا» به مارهای آبی افسانهای در اسطورههای آسیایی و بودایی اشاره دارد، «تایتان» از تایتانهای اساطیر یونان گرفته شده و «چایافومنسیس» به استان Chaiyaphum در تایلند اشاره میکند؛ جایی که بقایای این دایناسور در آن کشف شد.
بقایای این جانور نخستین بار در سال ۲۰۱۶ در حاشیه یک برکه خشکشده در شمال شرقی تایلند پیدا شد. پژوهشگران برای بررسی دقیقتر استخوانها و امکان مطالعه مشترک در چند مؤسسه، از فناوری اسکن سهبعدی و چاپ سهبعدی استفاده کردند.
فسیلهای کشفشده شامل هشت مهره، پنج دنده، بخشهایی از لگن، یک استخوان بازو و یک استخوان ران به همراه چند قطعه استخوانی دیگر بود. بررسیها نشان داد که این بقایا دارای ویژگیهای آناتومیکی متمایزی هستند که آن را از سایر سوروپودهای شناختهشده جدا میکند.
دانشمندان این دایناسور را «آخرین تایتان» نیز نامیدهاند، زیرا در سازند زمینشناسی Khok Kruat Formation کشف شده است؛ جوانترین منطقه فسیلدار دایناسورها در تایلند.
در دوران کرتاسه آغازین، این منطقه احتمالاً از بوتهزارها و ساواناهایی تشکیل شده بود که رودخانههایی پرپیچوخم از میان آن عبور میکردند. در چنین محیطی، ناگاتایتان با گردن بلند خود میتوانست بهراحتی از منابع آبی تغذیه کند.
با این حال، این غول تازهکشفشده در مقایسه با دایناسور عظیمالجثه Patagotitan که وزن آن حدود ۷۰ تن برآورد شده، چندان بزرگ به نظر نمیرسد. پاتاگوتایتان یکی از بزرگترین جانوران خشکیزی شناختهشده در تاریخ زمین محسوب میشود.
پژوهشگران معتقدند که احتمال کشف سوروپودهای بزرگتر و جوانتر در جنوب شرق آسیا اندک است، زیرا در اواخر عصر دایناسورها این منطقه به دریایی کمعمق تبدیل شده بود و شرایط مناسبی برای حفظ بقایای دایناسورها نداشت.
برای تیم تحقیقاتی، این کشف تنها معرفی یک گونه جدید نبود؛ بلکه تحقق رؤیای دوران کودکی نیز به شمار میرفت. تیتیووت ستاپانیچساکول، نویسنده اصلی مطالعه، میگوید: «من از کودکی عاشق دایناسورها بودم. این پژوهش نهتنها یک گونه جدید را معرفی میکند، بلکه آرزوی کودکیام برای نامگذاری یک دایناسور را نیز محقق کرده است.»
