خودروهای هیبریدی شارژی 4 برابر آمار رسمی سوخت میسوزانند
خودروسازان در سراسر جهان خودروهای هیبریدی شارژی (PHEV) را بهعنوان پلی به سوی آیندهای پاک تبلیغ میکنند. این خودروها هم باتری دارند و هم موتور بنزینی و وعده میدهند بهترین ویژگیهای هر دو جهان را ارائه کنند. اما مطالعهای جدید و گسترده نشان میدهد که این «پل» ممکن است بر پایهای بسیار ناپایدار ساخته شده باشد. تحقیقات مؤسسه Fraunhofer نشان میدهد که این خودروها بهطور واقعی سوخت بسیار بیشتری نسبت به آنچه بر برچسبهای رسمی اعلام شده، مصرف میکنند.
این مطالعه دادههای نزدیک به یک میلیون خودرو در سراسر اروپا را بررسی کرده و نشان داده که بهطور متوسط، مصرف سوخت این خودروها بیش از ۳۰۰ درصد بیشتر از میزان اعلامشده در آزمایشهای دولتی است. خودروسازان ادعا میکنند این خودروها به محیط زیست کمک میکنند، اما دادههای واقعی مسیر حرکت، داستان کاملاً متفاوتی را روایت میکنند. به جای «نوشیدن اندک سوخت» که در بروشورها وعده داده شده، این خودروها در واقع «سوخت زیادی میخورند».
آزمایشهای رسمی کارآمدی در اروپا (WLTP) پیشتر نشان میدادند که یک خودروی هیبریدی شارژی معمولی تنها حدود ۱.۵۷ لیتر سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر مصرف میکند، معادل تقریباً ۱۵۰ مایل در هر گالن. اما تحقیقات روی ۹۸۱,۰۳۵ خودرو نشان داد که مصرف واقعی متوسط ۶.۱۲ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است، معادل حدود ۳۸ مایل در هر گالن — عددی نزدیک به خودروهای دیزلی معمولی و اصلاً چشمگیر نیست.
این بدان معناست که خودروهای هیبریدی شارژی با موتور پشتیبان، تقریباً ۳.۹ برابر بیشتر از میزان اعلامشده سوخت مصرف میکنند. محققان با استفاده از مانیتورهای ویژه درون خودرو، میزان سوخت واقعی مصرفشده را ردیابی کردند. دادههای گسترده تقریباً تمام انواع رانندگان و مدلها را پوشش میدهد و نتایج آن غیرقابل چشمپوشی است. در عمل، «هیبرید کامل» اغلب مانند یک خودروی معمولی بنزینی عمل میکند.
حتی در حالت «تخلیه شارژ» که خودرو ابتدا از باتری استفاده میکند، مصرف سوخت باز هم ۲.۹۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر بود، تقریباً دو برابر متوسط انتظار رگولاتورها. دلیل این امر، روشن شدن موتور بنزینی بیش از حد انتظار است — برای شتاب گرفتن، روشن کردن بخاری در صبحهای سرد یا زمانی که باتری کم است. حتی وقتی راننده فکر میکند خودرو بهطور کامل برقی است، لوله اگزوز همچنان گازهای خروجی تولید میکند و موتور هرگز واقعاً غیرفعال نمیشود.
مطالعه همچنین روند جالبی در میان برندهای مختلف خودرو نشان داد. انتظار میرفت خریداران خودروهای گرانقیمت به دلیل توان مالی، خودروهای خود را بیشتر شارژ کنند. اما دادهها عکس این موضوع را نشان داد: مالکین خودروهای اقتصادی بیشتر خودروهای خود را شارژ میکردند، در حالی که خریداران برندهای لوکسی مانند پورشه، بنتلی یا فراری اغلب هرگز خودرو را به شارژ نمیزدند.
بهطور مثال، متوسط خودروهای پورشه در این مطالعه تنها به اندازه ۷ کیلووات ساعت انرژی الکتریکی در مسافت ۲۷,۰۰۰ کیلومتر شارژ شده بودند و بیش از نیمی از ۱۱,۳۰۷ پورشه مورد بررسی، هرگز یک بار هم به شارژ زده نشدند. برای این مالکین، باتری سنگین صرفاً وزنه اضافهای است که در حین مصرف بنزین حمل میکنند.
در حالی که مصرف سوخت خودروهای بنزینی در جاده معمولاً حدود ۲۰ درصد بیشتر از آزمایشگاه است و رانندگان این تفاوت کوچک را میپذیرند، فاصله ۳۰۰ درصدی برای خودروهای هیبریدی شارژی مسئلهای کاملاً متفاوت است. این موضوع تعیین قوانین منصفانه برای آلودگی را برای دولتها دشوار میکند. اگر خودرویی «سبز» معرفی شود اما «خاکستری» عمل کند، محیط زیست هزینه میدهد و در نهایت همه ما متضرر میشویم.
رگولاتورهای اروپایی اکنون در تلاشند این قوانین را اصلاح کنند و «عامل بهرهوری» را تغییر دهند تا این هیبریدها اعتبار کمتری برای پاک بودن دریافت کنند و اعداد رسمی به واقعیت نزدیکتر شود.
با این حال، همه از این تغییرات راضی نیستند. شرکتهای سازنده موتورهای احتراق داخلی که یک قرن روی آنها کار کردهاند، میخواهند فروش موتورهای خود را ادامه دهند و برخی گروههای صنعتی در حال لابی برای جلوگیری از تغییر قوانین هستند. آنها معتقدند اعداد فعلی کافی است و هیبریدها باید نقش بلندمدتی در حملونقل ایفا کنند.
مطالعه Fraunhofer هشدار میدهد که اگر قوانین سختگیرانه نشود، طی ۲۰ سال آینده ممکن است ۲۳ تا ۲۵ میلیون تن دیاکسید کربن اضافی وارد جو شود؛ حجم قابل توجهی آلودگی تنها به دلیل نادرست بودن برچسبهای خودروها.
برخی کارشناسان پیشنهاد دادهاند برای تشویق رانندگان به استفاده بیشتر از باتری، داشبورد خودرو درصد مسیر طیشده با برق و بنزین را نمایش دهد یا حتی سیستمهایی طراحی شود که اگر هر ۵۰۰ کیلومتر خودرو شارژ نشود، خودرو متوقف یا سرعتش کاهش یابد.
اما مطالعه نتیجه میگیرد که بهترین راه حل، صداقت دولتها درباره میزان مصرف واقعی سوخت است. با بهروزرسانی قوانین برای سال ۲۰۲۷، میتوان شکاف بین تبلیغات براق و واقعیت را بست، اما فعلاً «پل» وعده دادهشده به آینده، بیشتر شبیه گذشتهای است که میخواهیم از آن فاصله بگیریم.
