سندرم تخمدان پلیکیستیک پس از یک قرن رسماً تغییر نام داد
چرا تغییر نام ضروری بود؟
یکی از بزرگترین باورهای غلط این است که PMOS صرفاً یک اختلال تولید مثلی است که از تخمدانها شروع میشود. در حالی که ناباروری ممکن است برای برخی بیماران یک چالش باشد، این همیشه صادق نیست و اثرات این سندرم بسیار فراتر از تخمدانها گسترش مییابد. PMOS میتواند منجر به قاعدگی نامنظم، تخمکگذاری غیرعادی، رشد موهای زائد، آکنه و گاهی ناباروری شود. همچنین با علائم قابل توجه غدد درونریز، متابولیک، روانشناختی و پوستی همراه است که میتوانند سالها پس از دوران باروری فرد نیز ادامه یابند.
امروزه PMOS حدود ۱۷۰ میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار میدهد. تخمین زده میشود تا ۷۰ درصد بیماران تشخیص داده نمیشوند و نام فعلی ممکن است بخشی از دلیل این مشکل باشد. قابل توجهترین تغییر بین PCOS و PMOS حذف حرف «C» (به معنای کیستیک) است. طبق اعلام کنسرسیوم، این دو اصطلاح برای سه سال آینده به صورت قابل تعویض باقی خواهند ماند.
تاریخچه نامگذاری غلط
«کیستهای» پشت سندرم تخمدان پلیکیستیک اولین بار در سال ۱۹۳۵ توسط دو جراح اهل شیکاگو توجه گستردهای را به خود جلب کردند. اروینگ استاین و مایکل لونتهال در حال بررسی ناباروری در زنان بودند. آنها هنگام جراحی متوجه شدند تخمدانهای بیماران بزرگ شده و حاوی ساختارهای کیستمانند متعددی است. در سال ۱۹۵۸، استاین مقالهای منتشر کرد که در آن این تشخیص را سندرم استاین-لونتهال نامید و ادعا کرد که با جراحی قابل درمان است. بعدها این سندرم به طور گسترده به PCOS معروف شد.
با این حال، این «کیستها» چیز دیگری از آب درآمدند: فولیکولهای تخمدانی که رشدشان متوقف شده بود. امروزه میدانیم که این تخمکهای رشد نکرده یک ویژگی منحصر به فرد PMOS نیستند و به ندرت نیاز به برداشتن جراحی دارند. در واقع، برخی از بیماران مبتلا به PMOS حتی در سونوگرافی نیز شواهدی از این تخمکهای نابالغ نشان نمیدهند.
تأکید بر جنبه متابولیک
ترهی پیلتونن، متخصص زنان و زایمان در فنلاند که در سیاست تغییر نام جهانی نقش دارد، میگوید اصطلاح PCOS «گیجکننده» است. او توضیح داد: «بسیاری از زنان و حتی متخصصان بر این باورند که تخمدان PCOS حاوی کیستهای بزرگی است که میتوانند بترکند یا نیاز به درمان جراحی داشته باشند، در حالی که حقیقت این است که تخمدان پر و انبوه است و ذخیره بالایی از فولیکولهای کوچک رشد نکرده دارد. تمرکز بیش از حد روی تخمدان باعث شده که بسیاری از زنان با علائم مربوط به وزن، مشکلات متابولیک دیگر، پریشانی روانی و تظاهرات پوستی نادیده گرفته شوند.»
افزودن کلمه «متابولیک» به نام میتواند کمک کند. امروزه تخمین زده میشود که تا ۸۵ درصد از بیماران مبتلا به PMOS از مقاومت به انسولین رنج میبرند. آنها همچنین در معرض خطر بیشتری برای دیابت نوع ۲، چاقی و کبد چرب قرار دارند، اما اغلب به درستی برای این شرایط غربالگری نمیشوند. در سال ۲۰۰۰، یکی از اولین مطالعات تصادفی دوسوکور کنترل شده با دارونما منتشر شد که بررسی میکرد آیا داروی دیابت به نام متفورمین میتواند برای درمان علائم PMOS استفاده شود. نتایج بسیار امیدوارکننده بود.
برنامههای آینده
طی سه سال آینده، استراتژی بر آموزش عموم مردم در مورد PMOS و متقاعد کردن نهادهای طبقهبندی بینالمللی برای کنار گذاشتن اصطلاح PCOS متمرکز خواهد بود. هدف نهایی این است که سازمان جهانی بهداشت (WHO) اصطلاح PMOS را در طبقهبندی بینالمللی بیماریهای خود به روز کند. استدلال برای PMOS و استراتژی اجرای آن در یک مقاله سیاست سلامت در مجله لنست شرح داده شده است.
