شواهد جدید از دندان‌های فسیل‌شده نشان می‌دهد دایناسورهای گیاه‌خوار گیاهان مغذی و با بافت خاص را ترجیح می‌دادند

پژوهش‌های جدید نشان داده است که برخی از دایناسورهای گیاه‌خوار برخلاف تصورات پیشین، در انتخاب غذای خود بسیار گزینشی عمل می‌کردند. این دایناسورها صرفاً بر اساس ارتفاع دسترسی به گیاهان غذا نمی‌خوردند، بلکه بر مبنای میزان مواد مغذی و بافت گیاهان، غذای خود را انتخاب می‌کردند.

تا پیش از این، باور غالب در میان دیرینه‌شناسان آن بود که گیاه‌خواران ماقبل تاریخ، رژیم غذایی‌شان را بسته به ارتفاعی که می‌توانستند به آن برسند انتخاب می‌کردند. اما بررسی‌های شیمیایی روی دندان‌هایی با قدمت حدود ۱۵۰ میلیون سال نشان داده که این موجودات ترجیحات غذایی مشخص و رفتارهای پیچیده‌تری نسبت به آنچه پیش‌تر تصور می‌شد داشته‌اند. این یافته‌ها، دیدگاه‌های سنتی درباره‌ی تغذیه‌ی دایناسورها را به چالش کشیده است.

چگونه دایناسورها غذای خود را انتخاب می‌کردند؟

بر اساس پژوهشی که توسط دیرینه‌شناس لیام نوریس (Liam Norris) و تیمش از موزه علوم و تاریخ طبیعی تگزاس انجام شده است، دایناسورهای گیاه‌خوار رژیم‌های غذایی متنوعی داشتند که از برگ‌های نرم تا شاخه‌های چوبی و سخت را شامل می‌شد.

تحلیل ایزوتوپ‌های کلسیم در دندان‌های فسیل‌شده، تغییراتی را نشان داد که به گفته‌ی پژوهشگران، بیانگر تفاوت در نوع گیاهان مصرفی بوده است. برای نمونه، در حالی‌که پیش‌تر تصور می‌شد کماراسوروس (Camarasaurus) از برگ‌های نوک درختان تغذیه می‌کرده، نتایج جدید نشان می‌دهد که در واقع گیاهان چوبی و سخت‌تر را می‌خورده است.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که رژیم غذایی این دایناسورها الگوهای مشخصی داشته و آن‌ها به‌صورت هوشمندانه با محیط زیست خود سازگار شده‌اند تا بتوانند در شرایط گوناگون زنده بمانند.

رمزگشایی از رژیم غذایی دایناسورها با سرنخ‌های کلسیمی

تحلیل تازه‌ی میزان ایزوتوپ‌ها در دندان دایناسورها، اطلاعات جالب‌توجهی را آشکار کرده است. به عنوان مثال، مشخص شد که Eutretauranosuchus احتمالاً از ماهی تغذیه می‌کرده است، در حالی‌که آلوسوروس (Allosaurus) گوشت سایر دایناسورها را ترجیح می‌داده ولی از خوردن استخوان‌ها خودداری می‌کرده است.

پاول بَرِت (Paul Barrett)، کارشناس دایناسورها در موزه تاریخ طبیعی لندن، از پژوهش نوریس و همکارانش تقدیر کرده و استفاده از روش ایزوتوپی را رویکردی تازه و خلاقانه برای بازنگری در نظریه‌های قدیمی دانسته است. همچنین مایکل بنتون (Michael Benton)، دیرینه‌شناس برجسته، این پژوهش را رویکردی نوآورانه توصیف کرده و تأکید کرده است که اگرچه این روش دشوار است، اما نشانه‌های شیمیایی رژیم غذایی می‌توانند میلیون‌ها سال در فسیل‌ها باقی بمانند.

جمع‌بندی